Ararken savruluyorum

• 

Başlamak önemli önemli olmasına da, devam ettirebilmek çok daha önemli. Halbuki ne kadar da niyetliydim. O niyetlendiğim zamanlarda başlamış, daha doğrusu devam edebilmiş olsam ciddi bir günce olacaktı. Seneler ne de çabuk geçiverdiler. Ne ne zamandı onu bile hatırlayamadığım oluyor. Üç beş sene önceydi herhalde diyorum, on sene geçmiş oluyor mesela. Rahmetli babam derdi ‘otuz beşinden sonra nasıl geçtiğini anlamayacaksın zamanın.’ Ne kadar da haklıymış. İşte kırkların bu son deminde başlayıp yaşlanana kadar devam edebilirsem şayet, kendimle ilgili gözlem yapabileceğim ne kadar çok şey birikmiş olacak. Ilgilerim, beğenilerim nereden nereye evrilmiş? Neleri kafaya takmışım, veya neler hiç ilgi alanıma bile girmemiş? Ilerleyen yaş insana neler hissettiriyor? vs vs… Hoş Instagram var görsel bir günce tutma adına; ama ben her zamanki geri ve tutucu kafamla ‘blog’ diye tutturdum. Kendi bil(me)diğim gibi yapacağım bu sefer. Bu sefer azimliyim. Devam edeceğim. Etmek istiyorum, azimli olmak istiyorum. Ellisine az kala, artık farklı bir kafada olarak başlayıp devam etmek ve yaşlılığıma kadar yazmak istiyorum. Not aldığım önemsiz detaylarımı, takıntılarımı, anlayamadıklarımı, kabullenemediklerimi, vasatlıkları, güzellikleri, insanları. Daha uzar da uzar yazılacaklar.